لغت : از اخفش نقل شده كه مبصرة در اين آيه به معناى « إنّها تبصّرهم » مىباشد . تفسير : حضرت موسى عليه السلام خانوادهء خود را در ميان آن وادى گذاشته و امتثال امر الهى نموده متوجه مصر شد و با فرعون و فرعونيان آغاز دعوت فرمود و جميع معجزات كه به آن مبعوث شده بود به ايشان نمود ؛ اما ايشان انكار كرده و نسبت سحر به او دادند ، چنان كه فرمايد : فَلَمَّا جَآءَتْهُمْ ءَايتُنَا مُبْصِرَةً قَالُوا هذَا سِحْرٌ مُّبِينٌ : پس چون دلايل قدرت ما و براهين رسالت موسى در حالتى كه روشن و آشكارا و هويدا يا روشن‌كننده و بصيرت‌دهنده بود ، به سوى فرعون و قوم او آمد ؛ يعنى موسى معجزات را به ايشان نمود به طورى كه هر كه آنان را مىديد متوجه مىشد كه از قدرت بشر خارج و خارق عادت است ؛ با اين حال ، قَالُوا هذَا سِحْرٌ مُّبِينٌ : فرعونيان از روى استكبار و عناد گفتند : اين جادويى است روشن . و حال آن كه معجزه را با جادو دو تفاوت اساسى است : 1 - آن كه سحر حقيقتى ندارد و نمود است ؛ لكن معجزه حقيقتدار است . 2 - معجزه ، بدون اسباب عادى است ؛ لكن سحر را ساحر به اسباب انجام دهد اگرچه مخفى باشد . مثلًا در مورد انقلاب عصا به مار ، بى آن كه از سببى استفاده شود حقيقتاً عصا منقلب به مار شد و قادر متعال به قدرت كاملهء خود ، حقيقت جماديهء آن را به حقيقت حيوانى منقلب ساخته ، آثار عظمت ربوبى و اثبات نبوّت موسوى را به منصهء ظهور و بروز آورد . از اين جا تفاوت سحر و معجزه معلوم مىشود كه معجزه قلب ماهيت شىء و خارق عادت باشد ؛ لكن سحر از امور عادى است كه اسباب آن بر غالب مردم مخفى است و نيز